راهنمای بیمار · برای بیماران
درمان ایمپلنت در ازمیر چگونه پیش می‌رود؟ معاینهٔ نخست، برنامهریزی سه‌بعدی، جراحی، ترمیم، پروتز و مراقبت، گام‌به‌گام و با داده‌های مقالات علمی.
پیش از تصمیم به درمان ایمپلنت، پرسش بیشتر بیماران یکی است: «این روند دقیقاً چگونه پیش می‌رود و چقدر طول می‌کشد؟» درمان ایمپلنت در ازمیر مجموعه‌ای از مراحل پی‌درپی است که از نخستین معاینه تا روز نشاندن پروتز ادامه دارد و هر مرحله، مرحلهٔ بعد را شکل می‌دهد. این نوشته آن مراحل را به ترتیب و همراه با آنچه مقالات علمی دربارهٔ هر یک می‌گویند شرح می‌دهد.
One Anatomy. Two Surgical Philosophies.
پس از از دست رفتن دندان، فک علاوه بر ارتفاع، عرض هم از دست می‌دهد. وقتی ریج برای ایمپلنت استاندارد باریک است، دو مسیر متفاوت وجود دارد؛ هر دو در منابع علمی مستند هستند.
ریج آلوئولار باریک: برش شماتیک باکولینگوال. عرض ریج حدود ۵ میلی‌متر.
ایمپلنت با قطر استاندارد + بازسازی هدایت‌شده استخوان (GBR)
ایمپلنت با قطر باریک (۳٫۳ میلی‌متر)، بدون افزایش استخوان
| مسیر مبتنی بر افزایش استخوان | مسیر مبتنی بر آناتومی | |
|---|---|---|
| قطر ایمپلنت | استاندارد (≈۴ میلی‌متر) | باریک (۳٫۳–۳٫۵ میلی‌متر) |
| اقدام اضافی | پیوند + غشا | ندارد |
| ناحیه جراحی | کرست + سمت گونه | فقط کرست |
| زمان‌بندی | همان جلسه یا مرحله‌ای | همان جلسه |
دو فلسفه، یک هدف:
Minimally invasive implantology.
روند با یک گفت‌وگو آغاز میشود. در این جلسه مشخص میشود دندان کی و چرا از دست رفته است، دندان‌ها و لثهٔ باقی‌مانده در چه وضعی هستند، سابقهٔ سلامت عمومی (دیابت، داروهای مصرفی، سیگار) چگونه است و انتظارات بیمار چیست. سپس معاینهٔ داخل دهان انجام میشود؛ عمق پاکت‌های لثه اندازه‌گیری و وضعیت دندان‌های مجاور و فک مقابل بررسی میشود.
نخستین تصویر معمولاً یک رادیوگرافی پانورامیک است. این تصویر نمای کلی فک را نشان می‌دهد: ریشهٔ دندان‌ها، سطح تقریبی کف سینوس و مسیر عصب فک پایین. اگر بیماری فعال لثه وجود داشته باشد، برنامهریزی ایمپلنت تا کنترل آن بیماری به تعویق می‌افتد؛ زیرا سابقهٔ پریودنتیت عامل خطر شناخته‌شده‌ای برای التهاب آیندهٔ اطراف ایمپلنت است (Monje 2016).
برای بیمارانی که از شهر یا کشور دیگری می‌آیند، ارزیابی اولیه میتواند از راه دور و بر پایهٔ پانورامیک یا سیبیسیتی موجود آغاز شود. این ارزیابی جایگزین معاینه نیست، اما کمک می‌کند گزینه‌های قابل بحث از پیش محدود شوند.
پانورامیک تصویری دوبعدی است و پهنا و ساختار درونی استخوان را نشان نمی‌دهد. به همین دلیل در بیشتر موارد برای برنامهریزی ایمپلنت، توموگرافی با اشعهٔ مخروطی (CBCT) درخواست میشود. تصویر سه‌بعدی امکان می‌دهد ارتفاع و پهنای استخوان در حد میلی‌متر اندازه‌گیری شود، فاصله تا ساختارهایی مانند سینوس و عصب دیده شود و جایگاه و زاویهٔ ایمپلنت از پیش تعیین گردد.
یک مرور نظام‌مند، کاربردهای سیبیسیتی در ایمپلنتولوژی را در سه دسته خلاصه می‌کند: ارزیابی آناتومیک، برنامهریزی نواحی نیازمند پیوند و برنامهریزی درمان به کمک رایانه؛ همان مرور یادآور میشود که دوز مؤثر دستگاه‌های مختلف در بازهٔ گسترده‌ای تغییر می‌کند و محدودکردن میدان تصویربرداری به ناحیهٔ موردنظر، دوز را به‌طور چشمگیری کاهش می‌دهد (Bornstein 2014). در عمل یعنی سیبیسیتی در صورت نیاز و با میدان کوچک گرفته میشود.
اگر در برنامهریزی معلوم شود حجم استخوان محدود است، گزینه‌ها در همین مرحله بررسی می‌شوند: ایمپلنت کوتاه، سینوس لیفت بسته، کاشت زاویه‌دار یا پیوند. این گزینه‌ها در صفحهٔ رویکردهای کم‌تهاجمی ایمپلنت به تفصیل توضیح داده شده‌اند. اینکه کدام مسیر مناسب است پس از معاینه و تصویربرداری مشخص میشود.
جراحی ایمپلنت در بیشتر موارد با بی‌حسی موضعی و در شرایط مطب انجام میشود. برای یک ایمپلنت، کار معمولاً کمتر از یک ساعت طول می‌کشد و در ایمپلنت‌های متعدد زمان بیشتری لازم است. وقتی برنامهریزی روی سیبیسیتی انجام شده باشد، در موارد مناسب ممکن است بتوان بدون برش لثه یا با برشی کوچک کار کرد.
تصمیم میان کشیدن دندان و کاشت ایمپلنت در همان جلسه، یا انتظار برای ترمیم محل کشیدن، به وضعیت دیواره‌های استخوانی و وجود عفونت بستگی دارد. یک مرور نظام‌مند دربارهٔ پروتکل‌های کاشت و بارگذاری در بیماران با بی‌دندانی نسبی، برای کاشت تأخیری همراه با بارگذاری متعارف، بقای تجمعی وزنی ۹۷٫۷ درصد گزارش می‌کند و پروتکل‌های همراه با بارگذاری متعارف را در دستهٔ «تأییدشده از نظر علمی و بالینی» قرار می‌دهد (Gallucci 2018). به بیان دیگر، مسیر کلاسیک مسیری است که مستندات محکمی دارد و مسیرهای سریع‌تر به شرایط مشخصی وابسته‌اند.
در روزهای نخست پس از جراحی ممکن است تورم خفیف، حساسیت و کبودی کوچکی دیده شود؛ این‌ها یافته‌های مورد انتظارند. دستور دارویی و مراقبتی، زمان کشیدن بخیه‌ها و نخستین نوبت کنترل در همان روز مشخص میشود.
جوش‌خوردن ایمپلنت با استخوان را استئواینتگریشن می‌نامند و همین فرایند زیستی تعیین می‌کند پروتز چه زمانی نصب شود. مرور کاکرین سه رویکرد را تعریف می‌کند: بارگذاری در هفتهٔ نخست پس از کاشت (فوری)، میان یک هفته تا دو ماه (زودهنگام) و پس از دو ماه (متعارف). در رویکرد متعارف، ایمپلنت‌ها برای برقراری استئواینتگریشن ۳ تا ۸ ماه بدون بار باقی می‌مانند (Esposito 2013).
همان مرور، در ۲۶ کارآزمایی تصادفی‌سازی‌شده، میانگین شکست ایمپلنت در سال نخست را ۲٫۵ درصد گزارش می‌کند و شواهد قانع‌کننده‌ای برای تفاوت بالینی مهم میان زمان‌های مختلف بارگذاری، از نظر شکست پروتز، شکست ایمپلنت یا تحلیل استخوان، نمی‌یابد (Esposito 2013). این به معنای «دندان همان روز برای همه» نیست؛ بارگذاری فوری به شرایطی مانند ثبات اولیهٔ کافی، استخوان مناسب و نیروهای جویدن متعادل وابسته است. اینکه کدام زمان‌بندی برای شما مناسب است، با سنجش ثبات اندازه‌گیری‌شده در حین جراحی در کنار برنامهٔ درمان تعیین میشود.
در دورهٔ ترمیم، اگر در ناحیهٔ جلویی نیاز زیبایی وجود داشته باشد، از دندان یا پلاک موقت استفاده میشود. در ناحیهٔ عقبی اغلب به موقتی نیازی نیست.
با کامل‌شدن استئواینتگریشن، مرحلهٔ پروتز آغاز میشود. گام نخست یا نصب قطعهٔ شکل‌دهندهٔ لثه روی ایمپلنت است یا قالب‌گیری مستقیم. قالب‌گیری میتواند به روش متعارف یا دیجیتال با اسکنر داخل دهانی انجام شود. سپس لابراتوار قطعهٔ رابط میان ایمپلنت و روکش (اباتمنت) و خود روکش را می‌سازد.
در جلسهٔ امتحان، نشست روکش، تماس آن با دندان‌های مجاور و وضعیت بسته‌شدن دهان بررسی و در صورت نیاز اصلاحات کوچک انجام میشود. در تحویل، روکش یا پیچ میشود یا با سمان چسبانده میشود؛ انتخاب به موقعیت و طراحی بستگی دارد.
در روز تحویل، ثبت مهمی انجام میشود: رادیوگرافی و اندازه‌گیری پاکت‌های لثه پس از اتمام پروتز، به‌عنوان مقادیر پایه برای مقایسه در سال‌های بعد نگهداری میشود. گزارش اجماع کارگاه جهانی ۲۰۱۷ توصیه می‌کند این مقادیر پایه پس از تکمیل پروتز متکی بر ایمپلنت ثبت شوند (Berglundh 2018).
درمان ایمپلنت با تحویل پروتز به پایان نمی‌رسد، بلکه وارد مرحله‌ای دیگر میشود. یک متاآنالیز دربارهٔ اثر درمان نگهدارنده در پیشگیری از بیماری‌های اطراف ایمپلنت گزارش می‌کند که فراوانی پری‌ایمپلنتیت در سطح ایمپلنت، بسته به مطالعه، میان ۱ تا ۴۷ درصد است، سابقهٔ پریودنتیت خطر را افزایش می‌دهد و فاصلهٔ جلسات کنترل بر بروز پری‌ایمپلنتیت در سطح ایمپلنت اثر می‌گذارد؛ نویسندگان کنترل هر ۵ تا ۶ ماه را، متناسب با نمای خطر بیمار، پیشنهاد می‌کنند (Monje 2016).
تصویر بلندمدت چنین است: یک مرور نظام‌مند دربارهٔ بقای ده‌ساله، برآورد کلی ۹۶٫۴ درصد را در سطح ایمپلنت گزارش می‌کند؛ در تحلیل محتاطانه‌تری که بیماران خارج‌شده از پیگیری را در نظر می‌گیرد این رقم ۹۳٫۲ درصد است و در گروه بالای ۶۵ سال خطر از دست‌رفتن اندکی بیشتر است (Howe 2019). این‌ها میانگین مقالات علمی‌اند؛ سیر فردی به استخوان، سلامت لثه، سیگار و عادت‌های مراقبتی بستگی دارد.
مراقبت در خانه شامل تمیزکردن اطراف ایمپلنت با مسواک بین‌دندانی یا نخ دندان است. در جلسات کنترل، اندازه‌گیری لثه، رادیوگرافی در صورت نیاز و جرم‌گیری حرفه‌ای انجام میشود. فاصلهٔ جلسات کنترل در پایان درمان و بر اساس نمای خطر شما تعیین میشود. برای اطلاعات کلی دربارهٔ درمان‌های انجام‌شده در مطب بورنووا و پریودنتولوژی، به صفحهٔ ایمپلنت دندان در ازمیر مراجعه کنید.
اگر استخوان و لثه سالم باشند و بارگذاری متعارف انتخاب شود، روند معمولاً چند ماه طول می‌کشد؛ مرورها دورهٔ ترمیم متعارف را ۳ تا ۸ ماه تعریف می‌کنند (Esposito 2013). اگر پیوند یا سینوس لیفت لازم باشد زمان طولانی‌تر میشود و در موارد مناسب با بارگذاری فوری میتواند کوتاه‌تر شود. زمان‌بندی پس از معاینه تعیین میشود.
در برخی موارد ساده ممکن است پانورامیک کافی تشخیص داده شود؛ اما در بیشتر برنامه‌ریزی‌ها برای دیدن پهنای استخوان و فاصله تا سینوس و عصب، سیبیسیتی درخواست میشود (Bornstein 2014). با محدودکردن میدان تصویر به ناحیهٔ موردنظر، دوز پایین نگه داشته میشود.
ارزیابی اولیه میتواند از راه دور و با پانورامیک یا سیبیسیتی موجود شما آغاز شود. مراحل جراحی و پروتز معمولاً به دو سفر جداگانه نیاز دارند و دورهٔ ترمیم در این میان در خانه سپری میشود. تعداد و فاصلهٔ سفرها در معاینه و بر اساس مورد شما روشن میشود.
اینکه کدام مسیر کاشت و بارگذاری برای شما مناسب است، پس از معاینهٔ بالینی و تصویربرداری سه‌بعدی تعیین میشود. ارزیابی اولیه میتواند از یک رادیوگرافی پانورامیک یا سیبیسیتی موجود آغاز شود؛ برنامهٔ قطعی تنها پس از معاینه شکل می‌گیرد.
این مقاله جنبهٔ اطلاع‌رسانی عمومی دارد و جایگزین معاینه یا طرح درمان فردی نیست.
مطالب مرتبط