مسیر مبتنی بر افزایش استخوان
بالا بردن کف سینوس از پنجره جانبی
- پنجره کوچکی در دیواره جانبی سینوس باز میشود.
- غشا بالا برده میشود و فضا با ماده پیوندی پر میشود.
- بسته به ارتفاع استخوان، ایمپلنت بلندتر در همان جلسه یا پس از ترمیم قرار میگیرد.
راهنمای بیمار · برای بیماران
چکش مغناطیسی چیست و در سینوسلیفت بسته چه تفاوتی با چکش دستی دارد؟ یافتههای یک پایاننامهٔ تصادفی، بیماران مناسب و محدودیتها.

چکش مغناطیسی دستگاهی است که در سینوسلیفت بسته (داخلی)، بهجای چکش دستی جراحی، ضربههای مغناطیسی کوتاه و کنترلشده را به ابزارهایی به نام استئوتوم منتقل میکند. در پایاننامهٔ تخصصی تصادفی و کنترلشدهٔ دکتر روزبه فاضلی در دانشگاه اژه، ناراحتیای که بیماران در حین جراحی احساس کردند با چکش مغناطیسی بهطور معناداری کمتر از چکش دستی بود. در این نوشته توضیح میدهیم این روش چیست، برای چه کسانی مطرح است و چه محدودیتهایی دارد.
One Anatomy. Two Surgical Philosophies.
وقتی ارتفاع استخوان در ناحیه خلفی فک بالا محدود است، دو مسیر متفاوت وجود دارد. هر دو در منابع علمی مستند هستند. اینکه کدام مناسب است به آناتومی، استخوان موجود و بیمار بستگی دارد.
ماگزیلای خلفی آتروفیک: پس از از دست رفتن دندان، ارتفاع استخوان کم میشود و کف سینوس به دهان نزدیکتر میشود.
بالا بردن کف سینوس از پنجره جانبی
ایمپلنت کوتاه + سینوس لیفت داخلی (بسته)
| مسیر مبتنی بر افزایش استخوان | مسیر مبتنی بر آناتومی | |
|---|---|---|
| دسترسی جراحی | دیواره جانبی سینوس | محل ایمپلنت |
| حجم پیوند | زیاد | محدود، در صورت نیاز اتوژن |
| طول ایمپلنت | معمولاً استاندارد / بلند | کوتاه |
| زمانبندی | همان جلسه یا مرحلهای | معمولاً همان جلسه |
دو فلسفه، یک هدف:
Minimally invasive implantology.
در ناحیهٔ عقبی فک بالا، درست بالای دندانهای آسیا، سینوس ماگزیلاری قرار دارد. پس از کشیدن دندانها، ارتفاع استخوان در این ناحیه ممکن است آنقدر کم شود که ایمپلنتی با طول استاندارد در آن جا نشود. در سینوسلیفت باز (جانبی) پنجرهای در دیوارهٔ کناری سینوس باز میشود؛ اما در روش بسته، کف سینوس از درون همان حفرهای که برای ایمپلنت آماده شده چند میلیمتر بالا برده میشود و پنجرهٔ جانبی لازم نیست.
روش کلاسیک برای این کار، تکنیک استئوتوم است که Summers در سال ۱۹۹۴ توصیف کرد: ابزارهای مخروطی با قطر روبهافزایش (استئوتومها) در حفره قرار میگیرند و با یک چکش کوچک بهآرامی ضربه زده میشوند تا کف سینوس به بالا رانده شود. این رویکرد محافظهکارانهتر و کمتهاجمیتر از روش پنجرهٔ جانبی شمرده میشود؛ گزارش شده است که بیش از نُه نفر از هر ده بیماری که آن را تجربه کردهاند، در صورت نیاز حاضرند دوباره انجامش دهند (Pjetursson and Lang 2014). برای جزئیات، صفحهٔ سینوسلیفت بسته را ببینید.
آنچه بیماران بیش از همه دربارهٔ تکنیک استئوتوم به یاد میآورند، ضربههای چکش است. با بیحسی موضعی دردی احساس نمیشود، اما ضربههایی که در سر میپیچد برای برخی افراد بسیار ناخوشایند است و میتواند اضطراب را در حین درمان افزایش دهد.
عارضهای نادرتر اما شناختهشده، سرگیجهٔ وضعیتی حملهای خوشخیم (BPPV، سرگیجهٔ کوتاهی که با حرکت سر پدید میآید) است که با ضربهها مرتبط دانسته شده است. از عوارض گزارششده پس از سینوسلیفت بسته میتوان به پارگی پردهٔ سینوس (۳٫۸ درصد بیماران)، عفونت پس از جراحی (۰٫۸ درصد)، خونریزی بینی، کبودی و همین نوع سرگیجه اشاره کرد (Pjetursson and Lang 2014).
افزون بر این، در چکش دستی نیرو و جهت هر ضربه کاملاً به دست جراح بستگی دارد و هیچ دو ضربهای دقیقاً یکسان نیست.
چکش مغناطیسی (که در متون علمی «magnetic mallet» یا «electric mallet» نیز نامیده میشود) با یک سازوکار الکترومغناطیسی، ضربههایی بسیار کوتاه و با شدت قابلتنظیم را به دستهای که استئوتوم روی آن سوار است منتقل میکند. جراح ابزار را در جای خود قرار میدهد و ضربه را فعال میکند؛ نیرو و مدت ضربه را دستگاه یکسانسازی میکند.
هدف این است که فشردهکردن استخوان و بالابردن کف سینوس برای جراح کنترلشدهتر و برای بیمار کمتکانتر شود. این دستگاه جز سینوسلیفت بسته، برای فشردهکردن استخوان نرم فک بالا و پهنکردن ستیغهای باریک استخوان نیز به کار میرود.
پایاننامهٔ تخصصی دکتر روزبه فاضلی در گروه پریودنتیکس دانشگاه اژه، به راهنمایی دکتر نجات نظام، این پرسش را در یک کارآزمایی بالینی تصادفی و کنترلشده بررسی کرد. در این مطالعه، چکش مغناطیسی و چکش دستی در بالابردن کف سینوس با استئوتوم که همراه با ایمپلنتهای کوتاه انجام میشد مقایسه شدند. معیارهای ارزیابی اینها بودند:
یافتهٔ اصلی، ناراحتی جراحی بهطور معنادار کمتر در گروه چکش مغناطیسی بود. نتایج در سال ۲۰۱۹ بهصورت پوستر در کنگرهٔ EAO (European Association for Osseointegration) در لیسبون ارائه شد و چکیدهٔ آن در ویژهنامهٔ کنگرهٔ مجلهٔ Clinical Oral Implants Research منتشر شد. در این چکیده نتیجه گرفته شده است که روش با چکش مغناطیسی ناراحتی و درد کمتری ایجاد میکند، هر دو روش ایمناند و چکش مغناطیسی توان جایگزینی چکش دستی را دارد (Fazeli 2019).
انجامشدن این مطالعه همراه با ایمپلنتهای کوتاه نیز معنادار است: ترکیب یک ایمپلنت کوتاه با چند میلیمتر بالابردن داخلی سینوس، نمونهای روشن از رویکرد کمتهاجمی است که میکوشد از سینوسلیفت باز پرهیز کند. با این حال این پژوهش یک پایاننامهٔ تکمرکزی است و یافتههایش باید در مراکز دیگر و در گروههای بزرگتری از بیماران تأیید شود.
انتشارات دربارهٔ چکش مغناطیسی رو به افزایش است، اما سطح شواهد هنوز محدود است:
از آنجا که بخش بزرگی از این دادهها از یک گروه پژوهشی میآید، تفسیر آنها نیازمند احتیاط است.
برای بیمار، سینوسلیفت بسته با چکش مغناطیسی تفاوت چندانی با روش کلاسیک استئوتوم ندارد. این کار با بیحسی موضعی و اغلب در همان جلسهٔ گذاشتن ایمپلنت انجام میشود. در هنگام ضربهها لرزش و صدای خفیفی احساس میشود؛ «ناراحتی جراحی» که در پایاننامه سنجیده شد دقیقاً به همین تجربه مربوط است.
مراقبت پس از جراحی مشابه جراحی معمول ایمپلنت است: معمولاً دهانشویهٔ ضدعفونیکننده و در صورت لزوم آنتیبیوتیک توصیه میشود (Pjetursson and Lang 2014). ممکن است در روزهای نخست از شما خواسته شود از فینکردن شدید، بلندکردن اجسام سنگین و تغییرات فشار مانند پرواز پرهیز کنید. ترمیم و زمانبندی پروتز در جلسههای کنترل و بر اساس کیفیت استخوان تعیین میشود.
چکش مغناطیسی یک ابزار است؛ آنچه موارد کاربرد را تعیین میکند خود سینوسلیفت بسته است. روش بسته زمانی پیشبینیپذیرترین نتایج را دارد که ارتفاع استخوان باقیمانده حدود ۵ میلیمتر یا بیشتر و کف سینوس نسبتاً صاف باشد (Pjetursson and Lang 2014). یک مرور نظاممند بر پایهٔ ۱۹ مطالعه، بقای سهسالهٔ ایمپلنتهای قرارگرفته با این روش را ۹۲٫۸ درصد برآورد کرده و آن را با ایمپلنتهای ناحیههای بدون پیوند قابلمقایسه دانسته است (Tan 2008).
در عمل، چکش مغناطیسی را میتوان در این موارد در نظر گرفت:
محدودیتها نیز روشن است:
درمان با بیحسی موضعی انجام میشود. در پایاننامه، ناراحتی در حین جراحی با چکش مغناطیسی بهطور معناداری کمتر از چکش دستی بود (Fazeli 2019). حساسیت پس از جراحی از فردی به فرد دیگر فرق میکند و معمولاً طی چند روز کاهش مییابد.
در مطالعات، سرگیجهٔ مرتبط با ضربهها (BPPV) بیشتر در گروههای چکش دستی گزارش شده است (Crespi 2014; Bennardo 2022). با این حال شواهد محدود است و نمیتوان گفت که این خطر کاملاً از بین میرود.
نه. چکش مغناطیسی ابزاری برای روش بسته است؛ اگر ارتفاع استخوان بسیار کم باشد، سینوسلیفت باز همچنان ممکن است لازم باشد. روش مناسب با توموگرافی سهبعدی تعیین میشود.
شاهدی برای این وجود ندارد. در مطالعات مقایسهای، میزان بقا مشابه چکش دستی بوده است؛ مزیت گزارششده به راحتی بیمار و کنترل ضربه در حین درمان مربوط است.
در موارد مناسب، بله. یک ایمپلنت کوتاه را میتوان با چند میلیمتر ارتفاع اضافه که با روش بسته به دست میآید ترکیب کرد و به این ترتیب شاید بتوان بدون باز کردن پنجرهٔ جانبی پیش رفت. صفحهٔ ایمپلنتهای کوتاه را ببینید.
انتخاب میان سینوسلیفت بسته، ایمپلنت کوتاه یا سینوسلیفت باز پس از معاینهٔ بالینی و تصویربرداری سهبعدی و با سنجیدن ارتفاع استخوان باقیمانده، آناتومی سینوس و پروتز موردنیاز انجام میشود. ارزیابی اولیه میتواند با رادیوگرافی پانورامیک یا CBCT که در اختیار دارید آغاز شود. برای پرسشهای دیگر صفحهٔ پرسشهای متداول و دربارهٔ مرکزی که درمان در آن انجام میشود صفحهٔ ایمپلنت در ازمیر را ببینید.
این مقاله جنبهٔ اطلاعرسانی عمومی دارد و جایگزین معاینه یا طرح درمان فردی نیست.
مطالب مرتبط